Provincies steken tonnen in inspraaktrajecten, terwijl tunnels, veiligere wegen en oplossingen voor verkeersdrukte niet van de grond komen. De ene na de andere sessie, verkenning en begeleider wordt betaald, maar het resultaat is vooral uitstel, stapels rapporten en een nog lege bouwplaats.
In vogelvlucht
- Provincies geven tonnen uit aan inspraaktrajecten, terwijl de eerste schop voor veiliger wegen nog niet de grond in gaat.
- Er worden sessies, verkenningen en begeleiders betaald, maar het tastbare resultaat blijft beperkt tot een lege bouwplaats.
- Publiek geld stroomt naar stapels rapporten, terwijl oplossingen voor tunnels en verkeersdrukte vooral op papier bestaan.
Dure inspraak zonder budgetgrens
Provincies organiseren intensieve participatietrajecten, maar zetten geen harde budgetkaders neer. Dan ontstaat een mooi tunnelplan voor een klein dorp, tot blijkt dat de kosten te hoog zijn en er “ook nu nog onvoldoende financiële dekking” is.
Het gevolg is uitstel van het tunnelproject, na jaren praten en tekenen. De rekening van vergaderingen, onderzoeken en sessies gaat gewoon door, terwijl de schop niet de grond in gaat.
Veel tijd en geld, nauwelijks resultaat
Bij een verkenning van verkeersdrukte rond 35.000 nieuwe woningen werd groots ingezet op participatie. Volgens een betrokkene heeft “het proces veel tijd en geld gekost en slechts beperkte opbrengsten opgeleverd”.
De ideeën van deelnemers waren vaak onbruikbaar of dingen die experts zelf ook al bedacht hadden. De uitkomst was geen uitvoering, maar jarenlange vertraging, terwijl de provinciale weg druk blijft.
Participatie als dure praatclub
De Vereniging van Nederlandse Gemeenten beschrijft deze zaken als “blunders” van provincies, met als doel ervan te leren. De rode draad is dat te vroeg of slecht gemanaged participatie zorgt voor teleurstellingen en onbruikbare resultaten.
Intussen zijn tijd, uren en ingehuurde begeleiding afgerekend uit publieke middelen. De burger denkt mee, maar de overheid betaalt vooral voor processen, niet voor oplossingen.
Studentenproject zonder aansluiting
Zelfs bij relatief kleine trajecten lopen de kosten op zonder duidelijke opbrengst. Voor een jubileum met 50 tot 150 studenten werd een participatieproces opgezet dat “te abstract” bleek voor veel mbo’ers.
Gevolg was aandachtsverlies en verspilling van resources, zoals voorbereidingstijd en organisatiecapaciteit. De doelgroep haakte af, maar de provinciale urenlijst bleef gevuld.
Weerstand langs de provinciale weg
Bij een veiligheidsproject voor een provinciale weg kwam de participatiemachine opnieuw op gang. De eerste bijeenkomst leverde door weerstand beperkte input op, terwijl alles wel was opgetuigd.
Dat werd achteraf een “gemiste kans” genoemd, maar de rekeningen voor zaaltje, begeleiding en voorbereiding zijn niet gemist. Zo groeit de stapel kosten, terwijl de weg zelf onveilig blijft.
Dure lessen in bureaucratie
De VNG bundelt deze voorbeelden om lessen te trekken over participatie. De centrale waarschuwing is dat participatieprocessen bij provincies makkelijk uitmonden in onnodige bureaucratie en hoge kosten, zonder meetbare resultaten.
Voor de belastingbetaler betekent dat geld naar trajecten, niet naar concrete projecten. De provincie leert, reflecteert en bundelt blunders, maar de rekening van die leercurve ligt buiten het vergaderzaaltje.
