Vier miljoen euro voor een fietsbrug die nog geen twintig jaar oud is. Terwijl veel Hardenbergers hun uitgaven aanscherpen, schuift de gemeente zo een opvallend hoge rekening naar één enkel kunstwerk. Dat wringt, zeker als dit dossier naast eerdere dure bouwprojecten komt te staan.
In vogelvlucht
- De gemeente trekt vier miljoen euro uit voor een fietsbrug die nog geen twintig jaar oud is.
- Terwijl inwoners bezuinigen op hun uitgaven, gaat een fors bedrag naar één enkel kunstwerk.
- De kosten van de fietsbrug stapelen zich bovenop eerdere dure bouwprojecten van de gemeente.
Een jonge brug met een hoge rekening
De gemeente Hardenberg trekt vier miljoen euro uit voor de Prinses Amaliabrug. Dat bedrag bestaat uit 1,7 miljoen euro voor onderhoud en 2,5 miljoen euro extra herstel.
De brug is gebouwd in 2006 of 2007 door Marslanden BV en is dus nog geen twintig jaar oud. Sinds 2015 is de gemeente officieel eigenaar van de brug.
Ongemak in de gemeenteraad
Voor een jonge fietsbrug is een onderhoudsbeurt van 1,7 miljoen euro opmerkelijk hoog. Het extra herstel van 2,5 miljoen euro duwt de totale rekening verder op.
In totaal wordt er dus vier miljoen euro publiek geld aan deze ene brug gekoppeld. De Prinses Amaliabrug is daarmee een opvallend dure post op de Hardenbergse begroting.
De gemeenteraad moet in januari beslissen over de renovatie. Raadslid Alwin Mussche noemt het alvast “een voorstel waar best wel wat ongemak bij zit”.
Dat ongemak draait om de hoogte van de kosten voor zo’n relatief jonge brug. De vraag wie dit uiteindelijk betaalt, is in een gemeente als Hardenberg niet heel ingewikkeld te raden.
Verbazing, frustratie en alarmfases
Raadslid Martijn Timmermans zegt over het hele dossier: “Ik verbaas mij hier volledig over.” Hij staat daarin niet alleen, er is breder sprake van frustratie en verbazing over de dure reparatie.
De brug is minder dan twintig jaar oud en vraagt nu al om miljoenen aan herstel. Dat schuurt met het beeld van zorgvuldige besteding van belastinggeld.
Piet-Cees van der Wel laat weinig ruimte voor interpretatie en spreekt over deze situatie als “alarmfase 1, 2 en 3”. Dat is stevige taal voor een gemeentelijke renovatiepost.
Zijn woorden leggen de vinger bij de kern, een jonge fietsbrug die nu al miljoenen slokt. De Prinses Amaliabrug wordt zo een soort kostenwaarschuwing in beton en staal.
Een patroon van dure bouwdossiers
Raadslid Marjo de Greef trekt de lijn breder met de oproep: “Kijk ook naar de miserabele bouw van het gemeentehuis.” Daarmee komt de renovatie van de Amaliabrug naast een ander gevoelig bouwdossier te staan.
Voor inwoners ontstaat zo een patroon van dure stenen en installaties, betaald uit lokale middelen. De renovatie van de brug past precies in dat plaatje van oplopende rekeningen bij publieke projecten.
