Tot 60 miljoen euro per jaar voor een extra stapje papierwerk: zoveel kost één keuze van de minister van Landbouw rond emissiegegevens. De gegevens moeten toch openbaar worden, maar eerst gaat er een dure, nutteloze procedure overheen. Voor de gemiddelde Nederlander verandert er niets.
In vogelvlucht
- De minister kiest voor een extra papieren tussenstap die tot 60 miljoen euro per jaar kan kosten.
- De emissiegegevens worden uiteindelijk toch openbaar, maar eerst gaat er dus tientallen miljoenen door een papiermolen.
- Voor de gemiddelde Nederlander verandert er niets, behalve dat er elk jaar tot 60 miljoen verdampt.
Dure pauzeknop bij Landbouw
Het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit laat een vertragingstactiek bij Woo-verzoeken rustig oplopen tot 15 tot 60 miljoen euro per jaar. Dat bedrag hangt samen met één keuze van demissionair minister Femke Wiersma bij emissiegegevens.
Die keuze is een extra zienswijzeprocedure, bovenop wat wettelijk nodig is. Volgens het Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding is dat “onnodige, dure en bureaucratische” extra papierwerk.
Zienswijze zonder uitweg
Een zienswijzeprocedure heeft volgens het Adviescollege alleen zin als een besluit door die zienswijze nog kan veranderen. Bij emissiegegevens kan dat niet, omdat de wet daar geen ruimte voor laat.
De Autoriteit Persoonsgegevens en de Raad van State bevestigen dat deze gegevens gewoon openbaar moeten. Ze moeten op grond van de Woo worden vrijgegeven, vanwege het grote maatschappelijk belang.
Vertraging die direct geld kost
Toch kiest de minister van LVVN er volgens het Adviescollege “weer voor” om deze route te lopen. Elke keer dat zo’n onnodige zienswijze wordt gestart, stapelen de kosten zich op.
Het Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding schat dat deze koers het ministerie 15 miljoen tot 60 miljoen euro per jaar kost, inclusief toekomstige vergelijkbare verzoeken. Dat zijn publieke middelen, dus belastinggeld, dat naar procedures gaat in plaats van naar beleid.
Openbare data achter een bureaucratische muur
De emissiegegevens waar het om draait, horen wettelijk al aan het licht te zijn. De Raad van State en de Autoriteit Persoonsgegevens hebben recent nog bevestigd dat deze informatie openbaar moet worden gemaakt.
Toch betekent deze aanpak volgens het Adviescollege “opnieuw flinke vertraging van de openbaarheid van emissiegegevens”. De keuze voor een extra procedure schuift de openbaarmaking vooruit, maar niet de uitkomst.
Niemand die er beter van wordt
Het Adviescollege vat het zelf samen als “verspilling van schaarse publieke middelen aan procedures waar niemand mee gediend is”. De gegevens komen uiteindelijk toch naar buiten, alleen later en duurder.
Belastingbetalers betalen zo voor een tussenstap waarvan het besluit niet meer kan veranderen. De overheid betaalt dus miljoenen om uit te stellen wat toch moet gebeuren.
