Zes miljoen publiek geld naar winkelstenen geen cent naar zorg of lasten

De Rijksoverheid vond eind 2025 ineens nog € 6 miljoen op de begroting, zogenoemd “restbudget”. Dat geld gaat niet naar zorg, onderwijs of lagere lasten, maar naar drie winkelgebieden. Voor de gemiddelde belastingbetaler rijst de vraag waarom schaarse miljoenen eindigen in stenen, herinrichting en vastgoedwaarden.

In vogelvlucht

Van het gevonden restbudget van € 6 miljoen gaat geen euro naar zorg, onderwijs of lagere lasten.
Van dat extra geld gaat ruim € 5 miljoen direct naar drie winkelgebieden: stenen, herinrichting en hogere vastgoedwaarden.
Schaarse publieke miljoenen worden zo ingezet om winkelvastgoed op te poetsen, niet om burgers te ontlasten.

Miljoenen uit de kussens geschud

De Rijksoverheid vond op 1 december 2025 ineens nog € 6 miljoen op de begroting. Dat bedrag gaat niet naar zorg, onderwijs of lastenverlichting, maar naar drie winkelgebieden. Dezelfde projecten waren eerder afgewezen, omdat de subsidiepot zogenaamd leeg was.

Nu blijkt er toch nog “restbudget” te zijn voor Groningen, Zwolle en het Land van Cuijk. Dankzij dat restje krijgen drie eerder afgevallen plannen plots groen licht. De minister schuift de miljoenen daarmee naar vastgoed, stenen en herinrichting.

Dorpscentrum met subsidieglans

In het Land van Cuijk gaat ruim € 2,8 miljoen naar het dorpscentrum van Sint Anthonis. Dat geld is specifiek bedoeld voor herinrichting, dus voor het fysieke centrum zelf. De subsidie draait daarmee direct mee in de waardestijging van het gebied.

In Sint Anthonis wordt onder meer een supermarkt verplaatst met publiek geld. Ook komen er 32 sociale huurappartementen in het oude gemeentehuis. De kosten van deze keuzes liggen bij de belastingbetaler, de opbrengsten straks bij eigenaren en verhuurders.

Zwolle bouwt woningen in oude warenhuizen

Zwolle krijgt subsidie om het Broerenkwartier op te knappen. In de verouderde panden van C&A en Sikkes moeten 87 nieuwe woningen komen. De rijksbijdrage duwt zo een particuliere herontwikkeling een stuk vooruit.

De overheid kiest hiermee voor stenen in een winkelgebied, niet voor lagere lasten in de stad. De bewoners betalen belasting, de ontwikkelaars krijgen een steuntje. De binnenstad wordt “vernieuwd”, de rekening ligt elders.

Groningen aan de winkelinfuus

Ook Groningen ontvangt een deel van de miljoenen voor een winkelgebied. De steun valt onder de landelijke “Impulsaanpak Winkelgebieden”. Die aanpak richt zich vooral op het aantrekkelijk maken van bestaande winkelstraten.

De middelen gaan daarmee niet naar directe koopkracht, maar naar gebiedsvernieuwing. De belastingbetaler draagt bij aan de opknapbeurt, terwijl de huurinkomsten privaat blijven. De impuls is publiek, de opbrengst vooral lokaal en particulier.

Restbudget als toverwoord

De projecten vielen eerder buiten de boot in de 4e openstellingsronde. Toen was de boodschap dat de pot leeg was. Nu blijkt er ineens ruimte te zijn door “restbudget” op te duiken.

Volgens het Ministerie van Economische Zaken leiden de publieke en private investeringen samen tot “structurele vernieuwing en toekomstbestendige binnensteden en dorpscentra”. Daarmee staat vast: de rijkssubsidie is het vliegwiel, de rest van de investering komt van andere partijen. Wie betaalt en wie profiteert, loopt in dit model netjes langs elkaar heen.