In vogelvlucht
- Een cocaïnewasserij jaagt het waterschap nu al op 1 miljoen euro aan extra kosten.
- De wekelijkse kosten voor de verwerking van het vervuilde slib lopen met een ton op.
- Het geld voor deze vervuiling gaat niet naar normale waterprojecten, maar komt gewoon uit de heffingen.
Miljoenenschade door kwikverontreiniging
Het waterschap is al 1 miljoen euro kwijt aan kwikverontreiniging in rioolslib. De kosten lopen door afvaldumping van een cocaïnewasserij met een ton per week op.
Het gaat om vervuild rioolslib dat extra moet worden afgevoerd en verwerkt. Deze kosten komen boven op de normale uitgaven voor rioolwaterzuivering.
Publiek geld in de afvoerput
Het waterschap betaalt deze rekening uit publieke middelen. Dat betekent dat inwoners via waterschapslasten meebetalen aan de schade van illegale drugsproductie.
De vervuiling zorgt ervoor dat het slib niet op de gewone manier kan worden verwerkt. Daardoor worden duurdere routes ingezet, wat de bedragen verder opdrijft.
Wie draait op voor de rekening?
Inwoners en bedrijven in het gebied van het waterschap financieren de organisatie via jaarlijkse heffingen. Hun geld is nu deels nodig om de effecten van de cocaïnewasserij op te ruimen.
De vervuiler is niet aangewezen in de beschikbare informatie van het waterschap, dat al een miljoen kwijt is aan kwikverontreiniging in rioolslib. Zolang dat zo blijft, draait het waterschap door met betalen en blijven de tonnen per week doorlopen.
Van rioolslib naar begrotingsgat
De kwikverontreiniging in het rioolslib raakt uiteindelijk de begroting van het waterschap. Geld dat hiernaartoe gaat, kan niet aan andere waterprojecten worden uitgegeven.
Extra onderzoek, controle en verwerking maken de aanpak van de vervuiling duurder. Zo schuift een illegale dumpactie geruisloos door naar hogere publieke uitgaven.
Steeds hogere kosten
De ton per week aan extra kosten komt boven op het al uitgegeven miljoen. Als de vervuiling aanhoudt, stijgt het bedrag verder, zonder plafond in zicht.
Het waterschap moet de verontreiniging blijven aanpakken zolang er kwik in het slib wordt aangetroffen. De financiële schade groeit daarmee stap voor stap door in het publieke domein.
